W oczach, uszach i nieokiełznanej wyobraźni, każdy z Nas tłumi w sobie energetycznego ducha Kołobrzegu (dżiakomo) ! Ale mało kto wie, że wakacyjny weekend na Sunrise, stanowi zarazem kontynuację niezwykle udanej inicjacji letniej zabawy, jaką Generał Karlik wraz ze swoją świtą dokonał w Trójmieście.

Nie kryje podziwu nad różnorodnością i bogactwem rozrywek tamtego weekendu. Całkiem łagodna podróż zakończyła się pod jednym z budowlanych marketów na obrzeżach Gdańska, gdzie przesympatyczny pan Czesiek, sam ledwie mieszcząc się w swoim zabytkowym kadecie, dowiózł nas na rybną ucztę.

Nie liczyliśmy nawet, że piątkowa noc przyniesie jeszcze jakieś rozrywki… a jednak! Złożenie bagaży w pokoju nr 405 wymagała wytrzymałości, której pozazdrościć nam mogli sami alpiniści, bowiem nasza „meta” mieściła się bodaj na III piętrze szkoły (zaraz za pokojem nauczycielskim).

Nie czekali, nie dywagowali, lecz zwyczajnie, odjebawszy się na glamour zamówili taksówkę i o godzinie 1:00 ruszyli do Sopotu, aby w niejakim Dream Clubie mieszczącym się na piętrze Krzywego Domku dokonać aktu zniszczenia. Damy wróciły dorwaną na lewiznę taksą, z kolei panowie poznając po drodze przedstawicieli lokalnej żulerni tułali się po tramwajach i uliczkach gdańskiej starówki do godziny 7:00 rano.

Nadeszła sobota. Trzeba zaznaczyć, że sam fakt, iż nie padało Nam na głowy nie stanowił o braku fizycznych wyzwań. Wręcz przeciwnie. Zmożeni snem zbudził nas telefon Pani Lucynki… już 9:30, czeka nas rejs statkiem po Gdańsku i zatoce. Wytoczeni z pokoju jak mole z szafy, próbowaliśmy tchnąć w taksówkarza krztynę optymizmu (Pan bowiem twierdził, że Gdańsk to NAWET nie miasto i nic tu nie ma).

Dwie żaglówki z podnieconą do cna (acz popuchniętą po sobocie/Sopocie) ekipą ruszyły na pełne wody. Pani Lucyna z mężem i double Paulami w jednej, Karlik, Krzysiu i ziginty Yomek w drugiej, pod wodzą dwóch doświadczonych i sędziwych, ale niewysławianie sympatycznych dżentelmenów, z których jeden był nawet konstruktorem ww. łodzi. I tak minęło niemal 8h, dla śpiącego pod pokładem Karlika jakieś 5, a dla zielonego od fal i morskiej bryzy Yomasa coś koło 6. Oczywiście nawet na pełnym morzu nie zabrakło dla nas piwka i petów, podawanych z nadciągających łódek przez najróżniejsze haki i dzidy! Sobota w eleganckim tonie zakończyła się ogniskiem w klubie, wspólnym wzruszającym pożegnaniem i obietnicą powrotu, a także spacerami po uliczkach starówki w Gdańsku (mimo usilnych prób wyciągnięcia nas na Sopot, zdecydowanie trzeba było jebsnąć się i zebrać moc na Open’era).

Nadeszła niedziela, dzień jedzenia, zakupów, spacerów i… cioci W, znanej podczas tego weekendu pod kryptonimem „Krupnik”. Stąd nawet Okręgowy Ruch Spawalniczy przemianowany został na Kaliską Kompanię Krupniczą. Wódka lała się od godziny 16:00 i szła bezlitośnie. Z przerwami w czasoprzestrzeni docieramy do SKM, zasiadając w pociągu, poznajemy grupkę dziewcząt i sympatycznego przewodnika, Piotrka. Mnie osobiście wyjątkowo załączył się „social mode” bo zaczepiałem dosłownie wszystkich, będąc tak przyjacielskim, że aż do przesady. Potem był blask, kilka pojedynczych kadrów jak z kliszy i nagle, po odpowiednim przemycie setek w majtkach znaleźliśmy się na trawce, popijając wódzie i słuchając The Wombats.

Następnie występ The Strokes, na którym zgubił się Yomek (nie mając telefonu zdzwanialiśmy się przez pośredników mając nadzieję, że znajdziemy się w 80 tys. tłumie). Była to w dużej mierze moja wina – na bani wylałem naszą popitkę ;( . Nadzieja matką głupich, czyli ni mniej ni więcej, a dokładnie tego weekendu – NASZĄ. Padliśmy sobie w objęcia jak w kulminacyjnym momencie dramatycznego filmu. A potem… nadeszła M.I.A i Deadmau5 i nasze nogi przeszły do historii. Skoki, pląsania, boksowanie powietrza, osobiście śmiem twierdzić, że muzycznie Deadmau5 ma na rynku klubowym bardzo mierną konkurencję.

Powrót urozmaicił nam Karol, który w pojedynkę doprowadził się do zatrważającego stanu po tym, jak zgubiwszy się w którymś z namiotów, dopijał piwka jakie ludzie przed nim „rozstawiali” na znak uznania i szacunku dla Gen. Karlika. Pił, bo cóż miał zrobić? Co więcej w miniony „Sanrajsowy” weekend, tendencja „zbieraczy” tego co pod ręką, udzieliła się każdemu z Nas.

Event pełen przygód, ale organizacyjnie najlepsza impreza jaką widziały moje oczy. Hektary równo przyciętej trawki, dziesiątki namiotów i stoisk, kapitalne nagłośnienie i scena. Jeden dzień to zdecydowanie za mało, aby zasmakować uroków Heineken Open`er Festival. Jedno jest pewne – razem, w kupie śmiechu i dziwnych przygód przeżyliśmy tego weekendu coś nowego. Musimy tam jeszcze wrócić…

Okna Wrocław

Popularity: 4% [?]